به نظر من آقای بهروز خباز در این مصاحبه همانند همیشه انگشت بر روی مسائل گرهی جنبش کارگری گذاشته است و آن نخبه گرایی و کم توجهی به مشارکت و دخالت دادن توده های کارگر است، این معضل به گمان من بسیار عمیق تر از این حرف هااست امید می رود دوستان دیگر در این بحث دخالت کنند و آن را دامن بزنند.

از مسئول سایت سؤالم این است که آیا بهتر نیست این مصاحبه در بخش مطالب ویژه قرار گیرد، موضوعات خوبی مطرح شده است خسته نباشید

بانوشته خانم سارا خیلی موافقم من در یک کارگاه صنعتی در تبریز کار می کنم و با صحبتی که بهروز خباز می کند آشناهستم متأسفانه در این جا هم این مورد بیشتر به چشم می خورد کارگران به جای این که نظاره گر بدبختی خود باشند باید توسط فعالین کارگری به حد توان خودشان به کار دسته جمعی ترغیب شوند اما همین همکاران من عادت کرده اند که حتما کسی به عنوان نماینده این ها با کارفرما صحبت کند تا این جای کار اصلا مشکلی نیست اما بعد از این که مثلا نماینده ای جلو افتاد و برای همکارانش کاری کرد زمانی که خود اون نماینده به مشکلی بر می خورد کارگران دیگر پشت او را خالی می کنند به هر حال خوب است همین مسئله مورد توجه ما نیز قرار گیرد و به این فکر کنیم که آیا امکان مشارکت دادن دوستان کارگر در کارهای مبارزاتی تا چه ممکن می باشد

ای کاش همین مباحث در کمیته هماهنگی هم می بود، متأسفانه این کمیته آن قدر که به یک مصاحبه حساسیت نشان می دهد تا مبادا ادبیات جریانی مانند رضا مقدم مورد سؤال قرار گیرداما به تشکل یابی و مباحث واقعی که هدف این کمیته محسوب می شود توجهی نشان نمی دهد کافی است نگاهی به سایت آن نگاه کنیم ببینیم چه کسانی دراین دوره برای این کمیته قلم زده اند کسانی که کمیته را ابزار قرار داده و فرصت طلبانه و در خفا جریان رضا مقدم را تبلیغ می کنند افسوس که ما چقدر به این کمیته امید بسته بودیم

چوب این مصادره را تا به حال فقط اعضای کمیته هماهنگی خورده اند مااین جا این ها از نزدیک می شناسیم این به ما که می رسند می گویند ما ربطی به جریان اتحاد سوسیالیستی کارگری نداریم اما به محض این که فکر می کنند می شود به کسی در این خصوص اعتماد کرد شروع می کنند به تبلیغ نظرات آن ها البته بدون این که اسمی از آن جریان بیاورند این کار را انجام می دهند امروز سیاست این کمیته توسط فرصت طلبانی به پیش برده می شوند که این کمیته را تنها به قصد رسیدن به مقاصد خود انتخاب کرده اند.

خوشحالم از این که آقای بهروز خباز چنین بحث های خوبی را به راه انداخته است ایشان در سال 59 همکار پدرم و زنده یاد نوروز قاسمی که توسط این حکومت اعدام شده است در کارخانه قند میاندوآب مشغول به کار بوده اند. برای ایشان و تمامی کسانی که از زحمت کشان دفاع می کنند آرزوی سلامتی و بردباری دارم.

من اولین بار آقای خباز را سال 86 در جلسه ای در اهواز در رابطه با برگزاری جشن اول ماه مه دیدم، همان موقع هم نظراتش به ویژه در ارتباط با استقلال تشکل های کارگری بحث انگیز شده بود، من آن روز بحثی که ایشان در رابطه با استقلال از دولت و احزاب مطرح می کرد قبول نداشتم، اما بعد از گذشت بیش از چهار سال و با دیدن آن بلایی که بر سر کمیته هماهنگی و برخی تشکل های دیگر آمد فهمیدم این مسئله قابل تأمل است و نمی توان به سادگی از کنار آن گذشت، احزاب می بایست استقلال تشکل ها را در همه زمینه ها به رسمیت بشناسند وگرنه سنگ روی سنگ بند نمی شود

این بحث تشکل های کارگری مستقل از دولت و احزاب اخیراً در بین فعالین کارگری مطرح شده است و در واقع فعالین کارگری این سؤال را مطرح می کنند که: ما چرا باید به احزابی که در داخل یک حزب و سازمان تحمل نظر مخالف را ندارند و پس از انشعاب همدیگر را لت و پار می کنند اعتماد کنیم؟